İnanıyoruz ki, her insan için iki gün vardır: Biri, her insanın kendine ait günü, diğeri de gelecek nesillere ait olanı... Biz, bu günlerden biri itibarıyla ağlayıp inlesek de, diğeri itibarıyla, Rahmeti Sonsuz'un inayetine güvenerek, güleceğimize inanıyoruz.

İbâdet; Allah'ın (cc) mâbûd, insanın da kul olduğunu en kusursuz şekilde ifâde etmenin adıdır. Ve gerçek bir kulun hakiki bir mâbuda karşı Yaratıcı ve yaratılan münâsebeti içinde tavırlarının tanzîminden ibârettir.

Ruhlarımıza giren ve orada kök salan her düşünce, er-geç meyvesini verir. Bu meyve, "Tubâ-i Cennet" meyvesi de olabilir, Cehennem zakkumu da... Dimağında iyinin, güzelin, affın, müsamahanın nüveleri bulunan bir insanın gönlü hep Cennet bahçelerini andırır. Ve böyle birinin, birdenbire hırsızlık yapıp yol kesmesi, zina edip adam öldürmesi, içki içip uyuşturucu kullanması, herkesi hor görüp her şeyi tenkit etmesi düşünülemez. Bütün bu uygunsuz davranışlar için, daha önceden bir kısım fena fikir ve fena plânların bulunması şarttır.